canım halam...

Çok çok üzgünüm Çarşamba günü halamı kaybettim. O kadar ani ve hazırlıksız yakaladı ki bu ayrılış bizi son bir kez veda etme, helalleşme şansımız bile olamadı. Hiçbir belirtisi hiçbir rahatsızlığı olmadan sesiz sedasız tam da onun istediği gibi ayrılıverdi aramızdan.

 

İçim acıyor ve bu acıyı kelimelere dökemiyorum, şimdi 1 hafta öncesine dönüp ertelediğim ziyareti yapsaydım, keşke arayıp sesini duysaydım keşke öpebilseydim son bir kez keşke çocukluğumdan beri oturduğumuz masanın başında saatlerce sohbet etseydim, çay içseydik o bana hamur kızartasydı ben ondan akıl alsaydım, neler yapacağımı anlatabilseydim... ben geç kalmışım bunlar için siz kalmayın. Hayat dediğimiz koşturmaca içinde sevdiğiniz insanlara sıkısıkı sarılın o kadar sıkı sarılın ki  arada değil boşluk, boş bir gün  kalmasın, doya doya tadını çıkarın zamanın birlikte, gelecek endişeleri olmadan, bütün bu endişelerden, ertelemelerden aslında kafamıza takıtığımız ama hiç önemi olmayan binlerce küçük şeyden  geriye kalan koca bir boşluk oluyor içinizde ...Ben bu kadar ani hiç kimseyi kaybetmemiştim, o kadar ağır geldi ki bana kaldırabilirmiyim bilmiyorum, sanki halam geziye gitmişte gelecekmiş gibi geliyor, mantığım kabul edemiyor bizden ayrıldığını...

 

Ne geçmişin faydası var bize nede gelecek kaygılarının...insanın yanında sevdikleri olmayınca herşey boş, hiç aklınına getirmediğiniz, ölümü konduramadığınız kişiler bir sabah uyandığınızda bir de bakmışsınız ki yanınızda yoklar artık... daha yapacak çok şeyimimiz vardı diye düşünmeden edemiyorum daha çok şey vardı paylaşacak, kendimi hiç bu kadar aciz hissetmemiştim.

 

İçimden birşey yapmak gelmiyor daha yazacağım ama yüreğim kaldırmıyor, hatıralar heryerde, herşeyde gözlerim doluyor .

 

Sizinle paylaşmak istedim belki biraz hafiflerim...

 

Teşekkürler

Aslı

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !